Pien

Sinds een aantal weken zijn wij cliënt bij Nicole. Aangezien wij fantastische resultaten hebben geboekt bij haar, willen wij dit graag met u delen!

Ik ben de trotse moeder van Pien. Pien is inmiddels een leuke, vlotte en ongeremde meid van ruim 8 jaar. Dit was wel anders voordat wij in contact kwamen met Nicole. Zij heeft eigenlijk het leven van Pien veranderd met haar bijzondere gave en werkwijze.

Ik zal bij het begin beginnen.

Na een beladen zwangerschap van 41 weken is Pien geboren. Ze kwam via een natuurlijke, pittige bevalling van 23 uur ter wereld. Pien had op een gegeven ogenblik in haar vruchtwater gepoept, dus ineens ging alles erg snel. Ze woog 4600 gram en was 56 cm lang, dus het was een flinke meid.
Pien had gelijk al problemen met haar ontlasting. Het kwam niet lekker op gang. Maar omdat ze in haar vruchtwater had gepoept, hoefden we ons geen zorgen te maken. Het zou vanzelf op gang komen.
Tja en dat kwam het ook.
In het begin kwamen er kei harde keuteltjes. Het leken wel steentjes. Geen zorgen, ze moest gewoon wat meer vocht hebben. We hebben de eerste maanden  allerlei soorten flesvoeding gegeven en van alles in haar flesjes gedaan wat maar enigszins laxerend zou kunnen werken. Dan na een paar dagen kwam er toch weer wat ontlasting en was iedereen weer blij. Dat het allemaal niet vanzelf ging vonden de doktoren op zich niet vreemd. Mijn intuïtie zei dat het niet goed was, maar keer op keer stelde de dokter mij toch weer zodanig gerust, dat we gewoon weer verder gingen met waar we mee bezig waren.
Soms ging het ook wel eens een paar weken redelijk goed en dan liep ze letterlijk weer vast.
We trokken dan alles uit de kast om haar weer aan het poepen te krijgen.
Na het consultatiebureau zijn we in het W.K.Z. te Utrecht terecht gekomen, waar we het probleem van Pien verder wilde laten onderzoeken. Daar werden we naar huis gestuurd met voedingsschema’s en laxeermiddelen. Uit de schema’s bleek dat ze zeker wel genoeg en gevarieerd voedsel binnen kreeg.
Dan toch maar flink blijven laxeren, luidde het advies. En veel, heel veel water.
Ondanks dat we alle adviezen opvolgden en zelf bleven zoeken naar producten waar ze misschien van naar het toilet zou kunnen, kon Pien heel moeizaam poepen.
Dit had natuurlijk voor haar gestel heel veel gevolgen. Ze was erg moe, timide, in zichzelf gekeerd, had ze last van uitslag op haar huid etc etc, als ze niet goed naar het toilet kon. Was ze geweest, dan zag je even een heel andere Pien en voelde ze zich letterlijk bevrijd.
Zo wilde ik dat Pien zich altijd zou kunnen voelen en dus bleven we dokteren in het W.K.Z. Iedere keer luidde weer hetzelfde advies: blijven laxeren.
We hebben er op een geven ogenblik op gestaan om haar te gaan testen op de meest uiteen lopende aandoeningen. Daar gaven de doktoren gehoor aan en ze is getest op lactose, gluten, er is een anusbiopt genomen en heel wat buisjes bloed afgenomen. Maar er werden geen afwijkingen gevonden.
Advies: blijven laxeren.
Mijn gevoel gaf aan dat dit niet de oplossing was voor het probleem van Pien, dus ben ik met haar naar het Mesos Medisch Centrum in Doorn gegaan. Daar zat een dokter die erg ervaren was met deze problematiek. Deze dokter vroeg mij, na mijn verhaal, of ik misschien dacht dat hij een wonderdokter was. Na wat we allemaal al hadden gedaan, kon ook hij ons niet helpen. Pien was inmiddels 6 jaar geworden en de manier waarop Pien leefde en wat ze binnen kreeg voelde niet goed. Hij stuurde ons door naar de poeppolikliniek in Nijmegen.
Daar werden we na een pittige intake, opgeven voor de poeppoli. Dat is een behandeling van 4 maanden, waarbij je onder begeleiding van een psycholoog, een maatschappelijk medewerker en een fysiotherapeut, leert poepen. Vanaf de eerste dag voelde ik ons daar niet op onze plek. Hier leerden ze kinderen omgaan met ontlasting en hoe je moet poepen. Pien kon wel poepen, maar het kwam niet.
Ze was de oudste van de groep en kreeg therapie met kinderen die echt te bang waren voor hun ontlasting, om te kunnen poepen.
We zijn netjes iedere twee weken naar Nijmegen geweest en hebben wederom alle voedingslijsten en medicatie lijsten bij gehouden, maar ook dit heeft niet mogen baten. Pien kon nog steeds heel moeilijk poepen.
Ik ben verder blijven zoeken en ben op eigen gevoel gestopt met het geven van koemelk.
Hierdoor had Pien in ieder geval géén buikpijn meer en ook haar uitslag verdween na verloop van tijd.
Dit was natuurlijk al een hele overwinning maar toch moest ik verder zoeken.
Ik ben eens gaan kijken naar alternatieve geneeswijzen. Omdat ik zelf geen goede ervaring had op dit gebied heb ik het al die tijd niet aangedurfd.
Toch heb ik de stoute schoenen aangedaan en ben met Pien naar Nicole gegaan.
Ik vond de eerste sessie heel erg bijzonder. Ik had Nicole natuurlijk in grote lijnen al verteld wat we allemaal hadden gedaan om Pien aan het poepen te krijgen. Ook Nicole dacht in eerste instantie aan een emotionele ervaring, waardoor het systeem van Pien was geblokkeerd. Ik heb Nicole uitgelegd dat ik het daar niet mee eens was, omdat mijn gevoel al die tijd iets anders zei.
Ze heeft Pien uitgebreid onderzocht met de bio-tensor. De resultaten waren echt verbluffend.
Natuurlijk zat Pien helemaal vol met bacteriën, schimmels, virussen en parasieten.
Dat kan ook niet anders als je al sinds je geboorte niet goed je ontlasting kwijtraakt. Maar het aller verbluffendste was toch wel, dat Pien emotioneel goed in haar vel zat. Dat was het dus niet.
Precies wat ik ook al dacht. Maar Nicole is verder gaan kijken en wat bleek?
Pien heeft deze schade niet in haar leven buiten de baarmoeder opgelopen, maar erin.
Tijdens mijn beladen zwangerschap heeft Pien mijn emoties overgenomen, die haar darmen vanaf het moment dat ze hun werk moesten gaan doen, blokkeerden. De waardes van de darmen en de rest van de organen in dat stelsel van Pien, waren dramatisch laag.
Nicole had gelijk goede hoop en adviseerde vitamine pillen en een tinctuur op zuivere alcohol en kruiden basis. Ook moest Pien iedere avond positieve affirmaties opzeggen. Daarbij zijn we zelf weer begonnen met yogaoefeningen.
De eerste week nadat we bij Nicole waren had Pien om de dag ontlasting. Zonder laxeermiddel.
Het was voor ons een hele stap om daar mee te stoppen, maar het bezoek aan Nicole voelde zo goed, dat we het aandurfden.
Na een week nam het weer af,  met om de drie à vier dagen een hoop ontlasting. We zijn na 4 weken terug gegaan en de waardes van de darmen waren ongelooflijk gestegen. De werking van haar darmen was van 1% naar 51% gegaan!
Pien kreeg er twee soorten kruidenpillen bij. Om de vier dagen moeten we wisselen van pil. Na 10 dagen had Pien voor het eerst van haar leven een aanval van diaree, zonder dat de oorzaak laxeermiddel was!
We zijn er nog niet, maar Pien gaat nu om de drie dagen naar het toilet. We zijn 6 weken verder sinds ons eerste bezoek.

Pien is sindsdien heel erg  veranderd. Ze durfde inmiddels zichzelf te zijn. Het is nu een ongeremde, vrolijk en lieve meid, die weer zin heeft in alles wat ze doet. Ze heeft zich al die weken niet één keer terug getrokken. Als op het schoolplein even niemand is om mee te spelen, gaat ze niet meer in een hoekje zitten, maar neemt ze het heft in eigen handen en zorgt ze ervoor dat ze wel kan spelen! Dit alles kost haar ook veel energie, en zal het ook onbewust emotioneel veel met haar doen. Daarom doen we iedere avond samen een yoga. Dit om even weer de geest vrij te maken.
Ik had ook moeite met het opzeggen van de positieve affirmaties. Maar toen ik er over na ging denken dacht ik: Iemand kan zichzelf helemaal ten gronde richten met negatieve gedachtes.  Toen ik ernstig ziek werd, kwam ik er ook mede bovenop door positief te blijven denken.  Dus waarom zou het niet helpen om je zelf iedere dag positief toe te spreken? Pien kent ze inmiddels uit haar hoofd en heeft er plezier in om ze op te zeggen..
We hopen dat ze zo vooruit blijft gaan en dat wij u met dit bijzondere verhaal op weg hebben kunnen helpen!